~1~ część druga

- Słyszałam, że park należący do hrabiego Bolkonskiego liczy kilkanaście hektarów i należy do jednego z najpiękniejszych w odległości stu mil. Czy to prawda? - hrabina Karamazow uśmiechała się zadowolona, podziwiając surowego Andreia Bolkonskiego.
- Mam nadzieję, że będę mógł osobiście pokazać hrabinie piękno mojego dworu..
- Czy i konie pan posiada? - wtrąciła Klara, widocznie znudzona całą rozmową. Andrei spojrzał na nią zaciekawiony.
- Jest ich dość, a nawet więcej, niż panienka sobie wyobraża i sprowadzane są z samej Arabii.
  Pomruk zachwytu wyrwał się z piersi hrabiny i jej córki, tylko Klara patrzyła na Andreia z niedowierzaniem.
- Interesujesz się pani jazdą konną?
- Od dziecka - odrzekła dobitnie Klara.
  W chwili, gdy ujrzała hrabiego, jej przyszłego męża, poczuła gniew i wstyd. Mimo tylu rozmów z ojcem, usilnych błagań i wybuchów rozpaczy, miała zostać oddana temu nieznajomemu mężczyźnie, który oprócz tego, że wydawał się ponury i surowy, wyglądał jak bufon. Zapomniała, czy kiedykolwiek spodobał jej się jakiś mężczyzna, więc i tym razem, była krytyczna wobec hrabiego Bolkoskiego. Nigdy jak dotąd, nie pragnęła zostać w domu.
- Klaro, zaprowadź hrabiego nad staw, my w tym czasie..
- Z przykrością muszę stwierdzić, że z powodu nieprzyjemnych zdarzeń, moje spotkanie z księciem Razuchowem może zostać opóźnione. Pilnuję, by takie sprawy nie zostały odłożone.
- Ach, oczywiście, hrabio - odrzekł pan domu, ukrywając swoje zmartwienie.
- Proszę się nie przejmować. Wrócę za kilka dni, by ponownie spotkać się z pańską córką. Mam jednak nadzieję, że nie zaniedba swoich obowiązków wobec mnie - tu mężczyzna nie omieszkał nie spojrzeć się na Klarę, która patrzyła na niego beznamiętnym wzrokiem.
- Dopilnuję tego, hrabio, masz moje słowo.
  Kiedy uroczyście pożegnano gościa, ojciec przywołał Klarę do swojego gabinetu. Dziewczyna posłusznie za nim podążyła, choć dobrze wiedziała, jaka czekała ją rozmowa.
- Zachowałaś się ogromnie nieuprzejmie i bezczelnie wobec hrabiego Bolkonskiego. Musiałem go przepraszać kilka razy, tak było mi wstyd. Nawet nadal jest.
- Nie chcę za niego wychodzić.. tato..
- Klara, to postanowione. Musisz wyjść za mąż, inaczej zostaniesz całkowicie sama. Co stanie się z tym domem? Z moją panią żoną Kateriną, Julią Amelią? Nie mam syna, na którego mógłbym przepisać te włości.
- Wiem, tato, ale umiem sobie radzić.. Co więcej, dobrze wiesz, że pragnęłam zaadoptować syna, który by mi pomógł.
- Nie zmyślaj. Obce dziecko nie odziedziczy tego majątku, na który zarobiłem - hrabia dawno nie brzmiał tak surowo.
  Klara pozostała milcząca, wiedziała już, że nic tym nie wskóra. Została już tylko jedna opcja, ale nie mogła o niej powiedzieć ojcu.
- Dobrze, tato, ale nie miej pretensji, jeśli hrabia Bolkonsky się do mnie nie przekona.
- Postaraj się, by tak było. To naprawdę wyśmienita partia, o której połowa kobiet tego kraju mogłaby tylko śnić.
- Ty za niego nie wychodzisz..
  Mężczyzna zachichotał, choć Klarze było wcale nie do śmiechu. Wychodząc z gabinetu taty, już wyobrażała sobie, jak mogłaby ośmieszyć Andreia. Jeszcze jej nie znał. Ale pożałuje. Po drodze spotkała siostrę, która nigdy wcześniej nie ingerowała w życie Klary, jeśli nie było takiej potrzeby. Jednak zawsze starały sobie pomagać, mimo ogromnej różnicy w charakterach.
- Klara, ten Andrei jest przystojny. Gdybyś widziała jego oczy.. tak z bliska.
- Na szczęście, nie miałam takiej możliwości.
- Ech, nie bądź taka zatwardziała.
- Gdybyś była moją prawdziwą siostrą, z pewnością to ty byś chodziła z nim po parku. Jesteś starsza.
- Tak, ale nie jestem córką hrabi. W sumie, zazdroszczę ci.
- Julia, nie ma czego. Nie chciałam nigdy wychodzić za mąż..
- To z powodu przeszłości, tak?
  Przed oczami Klary zabłyszczał ogień, a nawet na chwilę poczuła jego niebezpieczne ciepło. Na szczęście, trwało to chwilę, dopóki nie otrząsnęła się z tego przykrego wspomnienia. Oprócz taty i hrabiny nikt nie znał do końca jej historii z dzieciństwa, a Julia Amelia dostała tylko pobieżnie informacje dla zaspokojenia jej ciekawości.
- Być może, nie wiem. Ale nigdy nie ciągnęło mnie do mężczyzn.
  Tak. To przez wydarzenia z przeszłości obiecała sobie, że w najgorszym przypadku, czyli w małżeństwie, nie pozwoli by kiedykolwiek jakiś mężczyzna jej dotknął. Nie liczył się tylko papa, który widział wtedy, jak długo cierpiała.
- Musisz się przekonać do Bolkonskiego. Mama opowiadała mi jeszcze wczoraj, że jest naprawdę szanowanym hrabią. Prowadzi kilka działalności, posiada wiele ziem, wiosek i pracowników. Spotkał się nawet z samym carem! O ile rzeczy chciałabym go zapytać.
- To pytaj. Możesz ty z nim iść na spacer..
- Nawet nie wiesz, jak bardzo się przy nim denerwowałam..
  Na gust Klary, Julia była zbyt emocjonalna i po chwili traciła rozum w jednym wielkim zachwycie. Niech myśli o nim. Może tata zdecyduje się ją wydać za mąż.
  W końcu udało jej się zamknąć w swojej komnacie i wyżyć złość, którą w sobie czuła. - Dlaczego mam wychodzić za obcego człowieka? Co jest złego w staropanieństwie? Do wieczora Klara siedziała przed oknem, nie mogąc nadziwić się, że świat był o wiele bardziej niesprawiedliwy niż sobie to wyobrażała.
*
  Późnym wieczorem hrabia Bolkonsky wrócił do swojej posiadłości, zmęczony i zaskoczony dzisiejszymi wydarzeniami. Przywitała go siostra Sara, która od kilku dni spędzała u niego chwilowe ferie. Było mu to nawet na rękę, gdyż Sara była świetną towarzyszką rozmowy i wiedział, że mógł powiedzieć jej wszystko. Zdążyła nawet zaparzyć późną herbatę, by od razu poczęstować brata czymś ciepłym. W końcu, po krótkich anegdotach dotyczących samego księcia, u którego Andrei był w celach politycznych i służbowych, Sara poruszyła temat Klary Karamazow.
- Dziewczyna jest przepiękna, ale jej zachowanie.. nie ma za krzty poczucia obowiązku, posłuszeństwa i godności. Jako jej mąż mam wiele do nadrobienia za ojca, ale nie chcę go winić. Nie miała matki, być może to wpłynęło na jej zachowanie.
- To nie oznacza, Andrei, że należy kogoś niegrzecznie traktować. Z tego, co mi opowiedziałeś, ta dziewczyna to niezłe utrapienie.
- Nie martw się, Saro. Szybko potrafię radzić sobie z nieposłuszeństwem.
  Poważna twarz Andreia zamigotała w blasku świecy i choć na chwilę jej brat wydał się Sarze człowiekiem, którego należało się bać, to uczucie trwało zbyt krótko, by zostało w pamięci. Kochała brata jak mało kogo i wiedziała, że był człowiekiem honorowym. Pragnęła jego szczęścia i nie mogła przestać dziwić się, że świat był zbyt niesprawiedliwy, jeśli chciano ożenić go z taką dziewczyną. Zasługiwał na coś więcej, na skarb.
- Idź spać, Saro - odezwał się w końcu po długim milczeniu.-Szykuje się wiele pracy.

~1~ część pierwsza

  Na dziedzińcu dworu należącym do rodziny Karamazow powstał zgiełk. Odgłos rżących koni, stukot kopyt i okrzyki służących trwały dość długo, dopóki nie pojawił się hrabia ojciec. Pan Karamazow był człowiekiem z lekka podstarzałym lecz o przystojnej urodzie, nadal prężnym i zuchwale wyprostowanym. Choć na pierwszy rzut oka wzbudzał respekt, to przy bliższym poznaniu, wydawał się pospolitym i łagodnym hrabią, który należał do ludzi idealistów. Nawet do służby zwracał się z uszanowaniem i za to go w domu kochano.
  Kareta zatrzymała się tuż przed schodami, a kamerdyner dość zwinnie i lekko otworzył drzwiczki. Z powozu wyłonił się kolejny mężczyzna, specjalny gość, na widok którego hrabia Karamazow poczuł jakby właśnie wczoraj wrócił z wojny, a razem z nim jego najbliższy przyjaciel - hrabia Bolkonsky. Jednak osoba, która stanęła przed nim była tylko idealnym odwzorowaniem przyjaciela. Syn - hrabia Andrei Bolkonsky był niesamowicie podobny do swojego ojca. Tak samo dobrze zbudowany i wysoki, o twarzy kwadratowej i surowej i włosach ciemnych jak skrzydło kruka prezentował się dumnie i wzorowo. Sam hrabia Karamazow poczuł dumę na widok swojego przyszłego zięcia.
- Hrabio, pragnę powitać cię w skromnych progach domu Karamazow. Niebywale cieszymy się z twojego przyjazdu.
- Ja również - lekki ukłon głowy i cień uśmiechu sprawiły, że hrabia Karamazow na chwilę uwierzył, że stanął przed nim sam Michaił. Tylko te zielone oczy, przenikliwe i chłodne były jedyną cechą, którą młody mężczyzna musiał odziedziczyć po matce.
- Zapraszam do środka. Od razu pragnę was poznać z moją córką.
  Hrabia Bolkonsky ruszył posłusznie za mężczyzną, ani razu nie dając po sobie poznać swoich uczuć. Co prawda, przyjaciele jeszcze na wojnie z 1805 roku przyrzekli sobie, że poślubią swoje rody, by w ten sposób stać się na zawsze rodziną. Słowo pozostało, przysięga została zawarta, choć stary Michaił zaniemógł tuż po powrocie i nigdy nie doczekał się widoku synowej. Na szczęście, syn Andrei był na tyle honorowy i posłuszny woli ojca, że bez sprzeciwu zgodził się na ślub.
- Pragnę najpierw poznać cię z moją drugą żoną i przybraną córką.
- Z przyjemnością - odpowiedział pogodnie i pozwolił wprowadzić się do pokoju letniego, gdzie zazwyczaj zapraszano gości.
- Jakże nam miło zobaczyć samego syna hrabi Bolkonskiego - pierwsza wstała żona Karamazowa, grzecznie kłaniając się przed Andreiem. Mężczyzna nie pozostał dłużny i ucałował rękę kobiety, a później i jej córki.- Proszę poznać Julię Amelię, córkę z mojego pierwszego małżeństwa.
  Andrei przyjrzał się uważnie dziewczynie i uznał prędko, że urodziwa nie była. Miał nadzieję, że prawdziwa córka Karamazowa była o wiele ładniejsza. Szybko jednak wrócił na ziemię, by przypomnieć sobie o obietnicy danej ojcu. Z szacunku do niego poślubiłby nawet i Julię Amelię.
- Kochanie, mam nadzieję, że służące szykują Klarę na to spotkanie - zachichotał nerwowo pan domu.
  Z jego twarzy Andrei szybko wyczytał niepokój, a może nawet i strach. Zegar na ścianie tykał monotonnie, gdy przyniesiono herbatę i lekkie przekąski. To na chwilę odwróciło uwagę wszystkich od niepokojącej ciszy. Tylko Julia poruszyła się nerwowo i zwróciła do ojca.
- Wiedziałam, że tak będzie. Czy ona ma jakikolwiek honor?
  Choć te słowa nie uszły uwadze Andreia, mimo natychmiastowej reakcji ze strony hrabiny Karamazow, która poczęła uciszać córkę, postanowił nie pytać się o to. Był cierpliwy i spokojny. Musiał też zrozumieć dziewczynę, która z pewnością sama stresowała się ich spotkaniem.
- Mężu, proszę sprawdź, gdzie jest Klara.
  Gdy herbata zdążyła wystygnąć, a tematy dotyczące ojca Andreia, historii i polityki dawno się skończyły, pozostała tylko niepewność.
- Pokażę w tym czasie hrabiemu nasz ogród - powiedziała Julia, akceptując prośbę matki.
  Andrei podążył za dziewczyną, niebywale zaskoczony całą tą sytuacją. Czyżby ktoś robił sobie z niego żarty?
- Ona taka jest. Proszę wybaczyć, ale Klara to prawdziwe wyzwanie.
- Wyzwanie? - spróbował pociągnąć ten dziwny dla niego temat.
- Od młodości, odkąd ją pamiętam, sprawiała problemy ojcu. Zawsze próbowała umknąć wielu uroczystościom, nie przychodziła na czas, ignorowała gości... Nawet dzisiaj, kiedy powinna była uszanować wolę ojca.
"No to niezłe z niej ziółko, prawdziwie nieposłuszna". Andrei jednak wiedział, że z takimi sprawami należało obchodzić się krótko i starannie. Nie wyobrażał sobie żony, która nie miałaby do niego szacunku.
- Ijaaa!
   Julia Amelia zadrgała gwałtownie, kiedy oboje usłyszeli ten przerażający pisk. Tuż obok nich przebiegł rozpędzony koń, a na nim jeździec, choć Andrei nie zdążył się mu przyjrzeć.
- O nie..
- Coś się stało? - zapytał ostrożnie, widząc przerażoną i pobladłą twarz dziewczyny.
- To Klara.
  Mężczyzna nie spodziewał się tej odpowiedzi. Czyż hrabia Karamazow nie mówił, że jego przyszła narzeczona właśnie szykowała się na spotkanie z nim? Dlaczego teraz miała ścigać się na koniu? To było niedorzeczne dla Andreia Bolkonskiego. Julia Amelia popędziła za koniem, który prawie ich stratował. Z drugiej strony nadbiegł sam hrabia, dość żwawo i zwinnie jak na jego lata.
- Hrabio Andreiu, proszę mi przebaczyć. Klara nie poczuła powagi sytuacji i.. uciekła służącym. Tak mi wstyd za nią i pewnie palące hrabiego rozczarowanie.
- Proszę się nie przejmować - odparł pospiesznie młody mężczyzna, widząc ogromny żal, który palił starego hrabiego.- Dotrzymuję słowa danemu ojcu. Proszę też uwierzyć, że osobiście bardzo szybko radzę sobie z takim zachowaniem. To dla mnie nie problem.
  Hrabia Karamazow odetchnął głęboko i dał znak Julii Amelii, by podeszła razem z siostrą w ich stronę. Andrei i tu zauważył, że druga dziewczyna natrętnie odmawiała swojej przybranej siostrze. W końcu jednak uległa, czując, że nic tym nie osiągnie. Hrabia podszedł do dziewczyn, odesłał Julię do domu, a z drugą córką podszedł do Andreia. Klara okazała się być rzeczywiście o wiele ładniejsza od swojej starszej siostry. Choć włosy miała w nieładzie, ukształtowane przez wiatr, a oczy niespokojne i nieufne, to Andrei dojrzał w niej urokliwą kobietę o dworskich rysach, lecz także o niełatwym charakterze. Patrzyła na niego jakby obrażona, niepewna, nieufna, nie mógł odgadnąć. Z pewnością, nie była przyjaźnie do niego nastawiona. Andrei i ją, jak nakazywała etykieta, ucałował w lekko brudną dłoń, pachnącą koniem, ale nie przeszkadzało mu to.
- To moja córka - Klara Maria Karamazow. Klaro, pragnę ci przedstawić twojego przyszłego męża - hrabiego Andreia Bolkonskiego.
- Czy męża, to się jeszcze okaże. Karamazow zbladł, choć szybko się opanował.
- Klaro, rozmawialiśmy na ten temat. Zapraszam hrabię z powrotem do dworu. Po tych niezwykłych okolicznościach możemy omówić szczegóły.
- Jak najbardziej.
  Hrabia wydawał się szczęśliwy, w odróżnieniu od jego córki, która nie spuszczała Andreia z oka.
- Tato, obiecałeś.
- Tak, masz rację. Obiecałem hrabiemu Bolkonskiemu. A teraz śmigaj do domu, przebierz się i zejdź prędko na kolację. Ja w tym czasie porozmawiam z twoim przyszłym mężem.
  Andrei był pewny, widząc wstrząśniętą młodą kobietę, że przyszłe małżeństwo może okazać się dla niego trudne. Niezwykle trudne. Mimo tego, grzecznie podążył za starszym mężczyzną.